১৮৮৬ চনৰ ১ মে’ত আমেৰিকাৰ ছিকাগো চহৰত হাজাৰ হাজাৰ শ্ৰমিকে একত্ৰিত হৈ এক ঐতিহাসিক প্ৰতিবাদ সংগঠিত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ দাবী আছিল — দিনটোত ৮ ঘণ্টা কাম। তেওঁলোকে কৈছিল, “আমি যন্ত্ৰ নহওঁ, আমাৰো পৰিয়াল আছে, সপোন আছে।” কিন্তু এই শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদক নৃশংসভাৱে দমন কৰা হৈছিল। বহু শ্ৰমিকৰ প্ৰাণ গৈছিল।
সেই ঘটনাই সমগ্ৰ বিশ্বৰ শ্ৰমিক শ্ৰেণীক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১৮৮৯ চনত ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত অনুষ্ঠিত এক আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে প্ৰতি বছৰে ১ মে’ক বিশ্ব শ্ৰমিক দিৱস হিচাপে পালন কৰা হ’ব।
এই দিৱস শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ, মৰ্যাদা আৰু তেওঁলোকৰ অক্লান্ত প্ৰয়াসৰ স্বীকৃতি। এই দিনটিয়ে আমাক মনত পেলাই দিয়ে যে যি মানুহে আমাৰ সমাজখনক চলাই ৰাখে — কৃষক, শিল্পী, নিৰ্মাণ শ্ৰমিক, চালক, দোকানী — তেওঁলোকৰ প্ৰতি আমি কৃতজ্ঞ হ’ব লাগে।
