অভিনয়ত সময় দিয়াৰ লগতে অভিনেত্ৰী ছানী লিয়নে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বাবেও পৃথকভাৱে সময় উলিয়াই লয়। তিনিটা সন্তানৰ মাতৃ ছানীয়ে শেহতীয়াকৈ সন্তান প্ৰতিপালনৰ বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত তেওঁৰ মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
২০১২ চনত ভাৰতৰ নাগৰিকত্ব লাভ কৰাৰ আগতে ছানী কানাডাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত পৰিয়ালত পৰিচাৰক ৰখাৰ প্ৰথা আছে, যি বিদেশৰ পৰা পৃথক। বিদেশত বেছিভাগ পৰিয়ালে ঘৰুৱা কাম নিজে কৰে। এই দৰ্শন সন্তানৰ মাজত বিয়পাবলৈ ছানীয়ে বিশেষভাৱে চেষ্টা কৰিছে। তেওঁ কয়, “মই আৰু ডেনিয়েল (ছানীৰ স্বামী ডেনিয়েল ৱেবাৰ) যি সংস্কৃতিত ডাঙৰ হৈছিলো, তাত আমি নিজে ঘৰুৱা কাম কৰিছিলো।”
ছানীৰ মতে, কম বয়সৰ পৰা নিজৰ কাম নিজে কৰাৰ দ্বাৰা শিশুৰ মাজত দায়িত্ববোধ গঢ়ি উঠে। পৰিচাৰক বা সহায়ক থাকিলে সৰু ল’ৰা-ছোৱালী কেতিয়াবা অলস হৈ পৰিব পাৰে। তাৰ বাবে শেহতীয়াকৈ ছুটী কটাবলৈ যাওঁতে এই দম্পতিয়ে কোনো সহায়কক লগত লোৱা নাছিল। ছানীয়ে কয়, “আমাৰ লগত কেৱল সন্তানহে আছিল। ফলত সেই দুসপ্তাহত সন্তানে নিজৰ দায়িত্ব নিজে লৈছিল। কাপোৰ-কানি সযতনে ৰখা বা জোতা সঠিক ঠাইত খুলি ৰখা—সকলো কাম নিজৰ হাতে কৰিছে।”
মনোবিদ আৰু পেৰেন্টিং পৰামৰ্শদাতাৰ মতে, কম বয়সত শিশুক বিভিন্ন কাম নিজ হাতেৰে কৰিবলৈ দিলে তেওঁলোকে তাক গুৰুত্ব দি বিবেচনা কৰে। ফলত তেওঁলোকৰ মনত দায়িত্ববোধ গঢ়ি উঠে। কিন্তু কি কাম দিয়া হৈছে, সেয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ। উদাহৰণস্বৰূপে, ৰন্ধনৰ সময়ত কিবা এটা বস্তু আনিবলৈ ক’ব পাৰি। নিজৰ কাপোৰ বা জোতা সযতনে ৰখাৰ নিৰ্দেশ দিব পাৰি। লগতে ডাঙৰৰ কাম দেখি শিশুৱে বহু কাম শিকিব পাৰে। সেই কামৰ প্ৰতি শিশুৰ মনত কৌতূহল জগাই তুলিব পাৰিলে আৰু ভাল ফল পোৱা যায়।
