সাঁতোৰাৰ সময়ত দৌৰাৰ তুলনাত মগজুলৈ অক্সিজেন-সমৃদ্ধ তেজ অধিক প্ৰবাহিত হয়। বৈজ্ঞানিক গৱেষণা অনুসৰি, একে তীব্ৰতাত সাঁতুৰিলে মগজুলৈ তেজৰ প্ৰবাহ প্ৰায় ১৪% অধিক বৃদ্ধি পায়, যিটো দৌৰা বা অন্যান্য স্থলভিত্তিক ব্যায়ামৰ তুলনাত বেছি।
পানীত অনুভূমিক অৱস্থানত থকাৰ বাবে, পানীৰ হাইড্ৰ’ষ্টেটিক চাপে (Hydrostatic Pressure) তেজক মগজুলৈ সহজে ঠেলি দিয়ে, নিয়ন্ত্ৰিত উশাহ-নিশাহে CO₂ স্তৰ বৃদ্ধি কৰে আৰু সমগ্ৰ শৰীৰৰ পেশীসমূহৰ সক্ৰিয়তাই তেজ সঞ্চালন উন্নত কৰে। ফলত মগজুলৈ অধিক অক্সিজেন আৰু পুষ্টিকৰ পদাৰ্থ যোগান ধৰা হয়।
এই অধিক তেজ প্ৰবাহে মগজুৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰে—স্মৃতিশক্তি, মনোযোগ, মানসিক স্পষ্টতা, মেজাজ ভাল হোৱা আৰু দীৰ্ঘম্যাদী সংজ্ঞানাত্মক স্বাস্থ্যক সমৰ্থন কৰে।
সেয়েহে সাঁতোৰাক কেৱল শৰীৰৰ বাবে নহয়, মগজুৰ বাবেও অতি উত্তম ব্যায়াম বুলি ক’ব পাৰি।
