অসমীয়া সংগীত জগতৰ এগৰাকী অনন্য প্ৰতিভা, দৰদী কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু সংগীত পৰিচালক জয়ন্ত হাজৰিকা। নিজৰ সুকীয়া কণ্ঠ, হৃদয়স্পৰ্শী সুৰ আৰু আধুনিক সংগীতৰ অভিনৱ পৰীক্ষাৰে অসমীয়া সংগীতক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰা শিল্পীগৰাকীক আজিও শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ কৰে সংগীতপ্ৰেমীয়ে। ‘ৰাণাদা’ নামেৰে সকলোৰে মাজত পৰিচিত জয়ন্ত হাজৰিকাৰ গীতসমূহে প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মক আকৰ্ষিত কৰি আহিছে।
উল্লেখযোগ্য যে, জয়ন্ত হাজৰিকাৰ জন্মদিন ২০ ছেপ্টেম্বৰ। আনহাতে, ১৫ অক্টোবৰত পালন কৰা হয় শিল্পীগৰাকীৰ মৃত্যু তিথি। ১৯৭৭ চনৰ আজিৰ দিনটোতে মাত্ৰ ৩৪ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ আকস্মিক বিয়োগ ঘটিছিল।
১৯৪৩ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত মঙলদৈত জন্মগ্ৰহণ কৰা জয়ন্ত হাজৰিকা আছিল নীলকান্ত হাজৰিকা আৰু শান্তিপ্ৰিয়া হাজৰিকাৰ পুত্ৰ। কিংবদন্তি কণ্ঠশিল্পী ড০ ভূপেন হাজৰিকা আছিল তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ। সংগীতময় পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা জয়ন্ত হাজৰিকাই শৈশৱৰে পৰা সংগীতৰ প্ৰতি বিশেষ অনুৰাগ প্ৰকাশ কৰিছিল।
মাত্ৰ ৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ এটা গীতৰ সুৰ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰি সংগীতৰ জগতত নিজৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। অৱশ্যে, অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ নিজস্ব প্ৰতিভা আৰু সুকীয়া শৈলীৰে অসমীয়া সংগীত জগতত এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হয়।
জয়ন্ত হাজৰিকাৰ সংগীতৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য আছিল অসমীয়া লোকসংগীত আৰু পৰম্পৰাগত সুৰৰ সৈতে পাশ্চাত্য সংগীতৰ বিভিন্ন ধাৰাৰ সংমিশ্ৰণ। ৰক এণ্ড ৰ’ল, জাজ আৰু পাশ্চাত্য ধ্ৰুপদী সংগীতৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁ অসমীয়া সংগীতত এক নতুন ধাৰাৰ সূচনা কৰিছিল।
গীটাৰ, মেণ্ডলিন, একৰ্ডিয়ন, হাৰমনিয়াম আদি বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰে তেওঁৰ সংগীতক দিছিল এক সুকীয়া মাত্ৰা। তেওঁৰ সৃষ্টিত আধুনিকতাৰ স্পৰ্শ থকাৰ লগতে অসমীয়া মাটিৰ গোন্ধ আৰু আৱেগো সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত হৈছিল। সেইবাবেই তেওঁৰ গীতসমূহে আজিও শ্ৰোতাৰ হৃদয়ত বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে।
জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠ আৰু সুৰেৰে সমৃদ্ধ বহু গীত আজিও অসমীয়া সংগীতৰ অমূল্য সম্পদ হিচাপে বিবেচিত হয়। ‘মোৰ মিনতি’, ‘কৃষ্ণচূড়া কৃষ্ণচূড়া’, ‘সোণাৰ বৰণ পাখিৰে তোৰ’, ‘জীৱনটো যদি অভিনয় হয়’, ‘তোমাৰ মৰমে মোৰ’ আৰু ‘এই আকাশ বৰ বিশাল’ আদি গীতে শ্ৰোতাৰ মনত গভীৰ সাঁচ বহুৱাইছে।
কেৱল আধুনিক গীততেই নহয়, অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীততো জয়ন্ত হাজৰিকাৰ অৱদান আছিল উল্লেখযোগ্য। ‘বনৰীয়া ফুল’, ‘নিয়তি’, ‘বৃষ্টি’, ‘ধৰ্মকায়’ আৰু ‘নতুন আশা’ আদি ছবিৰ সংগীত পৰিচালনাৰ সৈতে তেওঁ জড়িত আছিল। কণ্ঠশিল্পী আৰু সুৰকাৰ হিচাপে তেওঁ দেখুওৱা সৃষ্টিশীলতাৰ পৰিচয় আজিও তেওঁৰ গীতসমূহত স্পষ্ট হৈ আছে।
১৯৭৭ চনত ‘নতুন আশা’ বোলছবিৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰাৰ কামত কলকাতালৈ যোৱা জয়ন্ত হাজৰিকাৰ ১৫ অক্টোবৰত আকস্মিকভাৱে মৃত্যু ঘটে। মাত্ৰ ৩৪ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ অকাল বিয়োগে অসমীয়া সংগীত জগতত এক অপূৰণীয় শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁৰ পত্নী মনীষা হাজৰিকাও এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী। জয়ন্ত হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ আধৰুৱা কামসমূহ সম্পূৰ্ণ কৰাত মনীষা হাজৰিকাই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
জয়ন্ত হাজৰিকাৰ জীৱনকাল আছিল চমু, কিন্তু তেওঁৰ সৃষ্টিৰ পৰিসৰ আৰু প্ৰভাৱ আছিল সুদূৰপ্ৰসাৰী। অসমীয়া সংগীতক আধুনিকতাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি তেওঁ যি নতুন বাট মুকলি কৰিছিল, সেই বাটে পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ বহু শিল্পীক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।
সময় সলনি হৈছে, সংগীতৰ ধাৰা সলনি হৈছে, কিন্তু জয়ন্ত হাজৰিকাৰ গীতৰ আৱেদন আজিও ম্লান হোৱা নাই। তেওঁৰ সুৰত কেতিয়াবা প্ৰেম, কেতিয়াবা বিৰহ, কেতিয়াবা জীৱনৰ গভীৰ উপলব্ধি প্ৰতিফলিত হয়।
সেয়েহে, জয়ন্ত হাজৰিকা কেৱল এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী বা সুৰকাৰেই নহয়, তেওঁ অসমীয়া সংগীতৰ ইতিহাসৰ এক চিৰসেউজ অধ্যায়। তেওঁৰ সৃষ্টিৰ মাজেৰেই আজিও শ্ৰোতাৰ হৃদয়ত জীয়াই আছে মৰমৰ ‘ৰাণাদা’।
