গছে-বনে, মনে-প্ৰাণে ব’হাগ আহিছে। আমে মলিয়াইছে, কঠালে মুচি পেলাইছে। লুইতৰ পাৰেৰে আহিছে বিহু বলিয়া ডেকা-গাভৰু।
ফাগুন গৈ চ’ত সোমাল কি নোসোমাল, অসমীয়াৰ গা এতিয়া সাতখন-আঠখন। হোৱাৰে কথা, কাৰণ সমুখত হেঁপাহৰ ব’হাগ। এতিয়া আৰু ৰৈ থাকিব পাৰিনে? সেয়ে ঠায়ে ঠায়ে চলিছে বিহুৰ আখৰা, ঢোল-পেঁপাৰ নিৰ্মাণ আৰু তাঁতশালত ঘনে ঘনে দোৰ্পতিৰ অহা যোৱা। প্ৰকৃতিয়েও বহাগক সজাইছে ন ৰূপেৰে। ফাগুনে ধূলিয়ৰি কৰা সময়ক, উৰ্বৰা কৰিবৰ বাবে প্ৰকৃতিয়ে যেন গা ধুই ন সাঁজ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। বৰষুণজাক ধৰালৈ আহিয়েই যেন দিলেহি বসন্তৰ আগজাননি। অকৃপণ হাতেৰে বসন্তই যেন প্ৰকৃতিক পিন্ধাইছে বাসন্তী সাজ। নাহঁৰ কেতেকীৰ গোন্ধই চৌদিশ আমোলমোলাই গৈছে। দুৰৈৰ ঢোল-পেঁপাৰ শব্দই নাচনীহতঁক বাউলী কৰিছে। সেয়ে গছৰ তলত নাইবা নদীৰ পাৰত চলিছে বিহুৰ আখৰা। চেনাইৰ বাবে বিহুৱানখন বৈ উলিয়াবলৈকে ব্যস্ততা বাঢ়িছে জীয়ৰী-বোৱাৰীৰ।
এই বিহুৱে বহুতৰে ঘৰো বান্ধে। বহুতৰে পেটটো পোহে। সেয়ে ৰাজ্যৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে বিহু নাচিবৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰাত ব্যস্ত হৈ পৰিছে বহুজন। এই শিল্পীসকলেই যেন বুজি পাই আদৰৰ ব’হাগৰ আপোন মালিতা। যুগে যুগে অমোঘ হৈ জ্বলি থাকক অসমীয়াৰ আয়ুসৰেখা বহাগৰ এই উজ্জল শলিতা।
